۲۶ اکتبر ۲۰۲۶ - بر اساس یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز، درمان با مهارکننده‌های کوترانسپورتر سدیم-گلوکز ۲ (SGLT2) با افزایش اندک اما از نظر آماری معنی‌دار در سطوح هموگلوبین و هماتوکریت در جمعیت‌های متنوع بیماران همراه بوده است. این تغییرات ممکن است بازتاب‌دهنده افزایش تولید گلبول‌های قرمز و تغییر در تعادل مایعات باشد که اهمیت پایش پارامترهای هماتولوژیک (خونی) را در طول درمان برجسته می‌کند. این مطالعه توسط یاکین یانگ و همکاران در مجله JAMAمنتشر شده است.
به منظور تعیین دقیق میزان تغییر در پارامترهای گلبول قرمز، ترشح اریتروپوئیتین و نشانگرهای زیستی متابولیسم آهن، یک جستجوی سیستماتیک در پایگاه‌های PubMed، Web of Scienceو CENTRAL از بدو تأسیس آن‌ها تا ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۶ انجام شد. این متاآنالیز شامل ۸۵ کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده و دوسو‌کور بود (میانگین مدت مطالعه ۲۴ هفته؛ دامنه بین‌چارکی ۱۲ تا ۳۲ هفته) که ۷۰,۵۴۳ بیمار بزرگسال (میانگین سنی ۶۲.۴ ± ۹.۴ سال؛ شامل ۲۵,۳۳۴ زن [۳۵.۹٪]) مبتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی، دیابت، نارسایی قلبی و/یا بیماری مزمن کلیوی را در بر می‌گرفت.
میانگین مقدار هموگلوبین در شروع مطالعه ۱۳.۶ ± ۱.۵ گرم در دسی‌لیتر و میانگین مقدار هماتوکریت ٪۴۱.۵ ± ۴.۹ ٪ بود. در مجموع، ۷۸ کارآزمایی (۶۷,۲۰۸ شرکت‌کننده) مهارکننده‌های SGLT2 را در مقابل پلاسبو (دارونما) آزمایش کردند، در حالی که ۷ کارآزمایی (۳,۳۳۵ شرکت‌کننده) شامل درمان‌های مقایسه‌ای فعال، عمدتاً سیتاگلیپتین، بودند.
یافته‌های کلیدی:
· تجمیع داده‌های ۸۵ کارآزمایی تصادفی‌سازی شده (شامل ۷۰,۵۴۳ شرکت‌کننده)، افزایش بسیار ثابت و قابل توجهی را در پارامترهای خونی نشان داد.
· سطح هموگلوبین در گروه مهارکننده‌های SGLT2به میزان ۰.۵۵ گرم در دسی‌لیتر افزایش یافت (فاصله اطمینان۹۵٪:۰.۴۹-۰.۶۱؛ P< ۰.۰۰۱)، در حالی که در گروه کنترل ۰.۰۸- گرم در دسی‌لیتر کاهش داشت (فاصله اطمینان۹۵٪:۰.۱۳- تا ۰.۰۳-؛ P =۰.۰۰۳)؛ که منجر به تفاوت کلی معنی‌دار ۰.۶۰ گرم در دسی‌لیتر شد (فاصله اطمینان۹۵٪:۰.۵۵ تا ۰.۶۶؛ P< ۰.۰۰۱).
· هماتوکریت در گروه مهارکننده‌های SGLT2به میزان ۲.۱۷٪ افزایش یافت (فاصله اطمینان۹۵٪:۱.۹۵ درصد تا ۲.۳۹٪؛ P< ۰.۰۰۱)، در حالی که در گروه کنترل ۰.۱۳٪- بود (فاصله اطمینان۹۵٪: ۰.۲۸ - درصد تا ۰.۰۱؛ P = ۰.۰۷)؛ که تفاوت کلی معنی‌دار ۲.۳۶٪ را نشان داد (فاصله اطمینان۹۵٪: ۲.۱۹ درصد تا ۲.۵۲٪؛ P< ۰.۰۰۱).
· از میان شش هدف ثانویه بررسی شده، چهار مورد همبستگی آماری معنی‌داری نشان دادند؛ از جمله افزایش اریتروپوئیتین سرم (۲.۳۵ میلی یونیت بر میلی لیتر در گروه SGLT2در مقابل ۰.۰۴ mIU/mLدر گروه کنترل؛ اختلاف ۲.۱۱ mIU/mL؛ P =۰.۰۱) و کاهش در اشباع ترانسفرین (۲.۲٪- در گروه مهارکننده SGLT2 در مقابل ۰.۱۰٪- در گروه کنترل؛ با اختلاف ۰.۸۴٪- [فاصله اطمینان ٪۹۵: ٪۱.۲۱- تا ٪۰.۴۷-]؛ P< ۰.۰۰۱).
بطور خلاصه، نتایج تجمیعی از ۸۵ کارآزمایی تصادفی‌سازی شده (RCT) نشان می‌دهد که درمان با مهارکننده‌های SGLT2باعث افزایش کوچک اما از نظر آماری معنی‌دار در غلظت هموگلوبین، هماتوکریت و اریتروپوئیتین می‌شود. یافته‌های این مطالعه به‌وضوح بر نیاز به تحقیقات بیشتر درباره اهمیت بالینی این تغییرات در پارامترهای گلبول قرمز تأکید دارد.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/sglt2-inhibitors-linked-to-modest-increases-in-hemoglobin-and-hematocrit-study-182018